Sonometry

PRZEOBRAŻENIA W ORGANIZACJI WOJSKA

nero

Okres omawiany niesie za sobą w Turcji zmiany w organizacji wojska, wynikające tak z przemian strukturalnych w państwie, jak i z postępu nauk wojskowych, strategii i taktyki. Jak już wiemy ogólnie z rozdziałów poprzednich, od końca XVI w. daje się zauważyć rozluźnienie dyscypliny w tureckich formacjach wojskowych, pociągające za sobą zmniejszenie ich zdolności bojowej. Wszystkie przedsięwzięte w tym okresie próby reform w dziedzinie militarnej i organizacyjnej miały na celu opanowanie rozprzężenia i znalezienie nowych form organizacyjnych, które mogłyby siłę bojową armii tureckiej przywrócić. Organizacyjnie wojsko osmańskie w tym okresie dzieliło się na dwie podstawowe części: wojsko sułtańskie (hassa ordusu), inaczej zawodowe (kapi kulu askeń), oraz na wojska prowincjonalnych lenników, rodzaj pospolitego ruszenia czy obrony narodowej {Umarli sipahiłeri lub eyalet askeri). Kategoria pierwsza pobierała żołd bezpośrednio ze skarbu państwa, stacjonowała w Stambule i okolicznych twierdzach. Dzieliła się ona z kolei na dwie klasy: piechotę (kapi kulupiyadekri) i konnicę (kapi kulu siivarileri). Piechota składała się z 7 wielkich korpusów (ocaklar): a) janczarzy (yenicerikr), b) kadeci, korpus przygotowawczy do janczarów (acemiogtanlar), c) płatnerze (cebeciter), d) kanonierzy, formacja zajmująca się także odlewaniem dział, przygotowywaniem prochu strzelniczego i innych materiałów artyleryjskich (topcular), e) żołnierze przewożący armaty (top arabacilar), f) bombardierzy, żołnierze obsługujący raoździerze (humbaracilar), g) saperzy (lagimalar). Osobne jednostki zajmowały się dostarczaniem wody (saka — nosiwoda, woziwoda).

1. afrodyzjaki

Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: sprzęgło audi