pożyczka

KRYZYS STOSUNKÓW SPOŁECZNYCH

Tania Księgarnia

Nie tylko rozkład systemu lennego, nie tylko zacofanie militarne, nie tylko pustki w skarbie były wyrazem głębokiego kryzysu, który toczyć zaczął państwo osmańskie od czasu zgonu Sulejmana I i wezyra Sokollu. Odzwierciedlał się on i w układzie stosunków społecznych, gdzie pierwotną równowagę, patriarchalnośc pierwszych sułtanów, gdy nawet Grecy i Ormianie łatwo przyjmowali poddaństwo sułtańskie, aby ujść spod despocji bizantyjskiej i pozyskać równość i bezpieczeństwo, zastępować zaczął system dwóch coraz bardziej się odseparowujących, odrębnych, obcych sobie klas. Z jednej strony stała warstwa wyższych dygnitarzy, w tym dwór z władcą na czele. Poza dworem osobne ugrupowanie tworzyli ulemowie, wyżsi urzędnicy wojskowi i cywilni. Wchodzili tu ponadto bogacze miejscy i wiejscy posiadacze ziemscy. Cechą charakterystyczną tej klasy w okresie stagnacji i schyłku jest jej stopniowa izolacja od ludu: niektóre godności i stanowiska zaczęły przechodzić dziedzicznie z ojca na syna, a członkowie tej klasy zaczęli tworzyć warstwę nie tylko wyodrębnioną, ale i uprzywilejowaną, zwaną „Osmanh\", w przeciwieństwie do warstw niższych, zwanych powszechnie z pewną pogardą „Turk\".

Klasa niższa, rządzona i wyzyskiwana pod względem religii, obrządków i prawa, z których jej członkowie korzystali, podzielona była na muzułmanów z jednej strony, a na chrześcijan i żydów z drugiej, pod względem zaś struktury zajęć składała się przede wszystkim z pasterzy, rolników, rzemieślników\' i kupców.

1. wentylacja szczecin

Artykuł powstał przy współpracy z serwisem: Kredyt Samochodowy